مرا بشنو 1

دست کشیدن از جبرانِ گذشته یکی از چیزهایی که بسیاری از ما آدم‌ها را از پا در می‌آورد، تلاش برای جبران گذشته است. همه ما فرصت‌هایی را از دست می‌دهیم، شکست‌هایی می‌خوریم و زیان‌هایی را متحمّل می‌شویم. بسیاری از ما تلاش می‌کنیم با موفقیت یا دستاوردی تازه، آن شکست و زیان را جبران کنیم. مثلاً پولی را از دست داده‌ایم و سعی می‌کنیم با یک سرمایه‌گذاری تازه، آن را جبران کنیم، در رابطه‌ای شکست خورده‌ایم و سعی می‌کنیم با رابطه‌ای تازه، زخم‌های آن رابطه را ترمیم کنیم، یا تصور می‌کنیم بخشی از عمرمان را هدر داده‌ایم و می‌کوشیم با تصمیم‌ها و میان‌برهایی همه یا بخشی از آن زمانِ از دست رفته را به خودمان برگردانیم. بعضی از ما در این جبران کردن، موفق می‌شویم. امّا بعضی یا شاید بسیاری ناکام می‌مانیم. از میان ما ناکام‌مانده‌ها، بعضی دوباره دست به کار می‌شویم تا زیان‌های کنونی و پیشین را جبران کنیم. امّا بعضی می‌فهمیم جایی در میانه این بازی باید ایستاد، نگاهی به پشت سر انداخت‌، زیان را دید و دست از جبران‌کردن کشید. بعضی از ما می‌فهمیم که این میلِ شدید به جبران‌کردن و هیچ چیزی را از دست ندادن، ما را وارد بازی‌های پرهزینه‌تری می‌کند. می‌فهمیم که جبران نکردن، پذیرفتنِ زیان و رو کردن به امکان‌های آینده، بهترین گزینه‌ای است که پیش رویمان قرار دارد. بعضی از ما می‌فهمیم که باید سوگواری کرد و کنار گذاشت تا زیان و آسیب در گذشته بماند و بر آینده آوار نشود. این حرف‌ را در همه سطوح زندگی فردی و اجتماعی می‌توان زد، از روابط بین فردی و مناسبات مالی گرفته تا حکمرانی و تحولات سیاسی. جبران نکردن، زیان را پذیرفتن و به موقع دست کشیدن، مهارتی است که بسیاری از ما فاقد آن هستیم.

مرا بشنو 2

به آهستگی راه میرفت. به آهستگی نفس میکشید. به آهستگی احساساتش را تجربه میکرد. و به آهستگی به درون خودش نزدیک و نزدیک تر میشد. این آهستگی را دوست داشت. فهمیده بود زندگی در آهسته بودن‌ها قابل لمس است، و فهمیده بود به همین علت انسان‌ها به درد احتیاج دارند. تا کمی سرعتشان کم شود، آهسته شوند، تا شاید بتوانند گاهی چشمانِ زندگی‌شان را ببینند. و متوجه شوند که آسیب از سرعت است و سرعت‌ها از انتظارات و رویاها! و زندگی، جریانی آهسته در لابه لای رویاها و انتظارات. اکنون، به چشمان زندگی‌اش نگاه میکرد. مدت‌ها بود دیگر برای ارتباط با زندگی‌اش به دردی احتیاج نداشت، البته که اگر دردی وارد میشد حبیب خانه‌ی قلبش بود اما گویی آهستگی‌ها به او کمک میکردند بدون دردهای تذکر دهنده، به زندگی‌اش وصل باشد. چشمان زندگی‌اش را دوست داشت. و برای اولین بار احساس میکرد، زندگی هم او را دوست دارد.

مرا بشنو 3

پدیده‌های انسانی پیچیده‌ و چندچهره‌اند. یکی از آن‌ها «دوست داشتن انسان‌های دیگر» است. آن‌ها که دوست‌شان می‌داریم، امن‌ترین پناه ما در مقابلِ جهان هستند. اما، ما در مقابل هیچ‌کس بی‌پناه‌تر از کسانی که دوست‌شان می‌داریم، نیستیم. آن‌ها هم به ما پناه می‌دهند، هم بی‌پناه‌مان می‌کنند. به این ترتیب، صورت مسأله این می‌شود: «پناه نداشتن» (فقدان رابطهٔ صمیمانه) دردناک‌تر و تحمل‌ناپذیرتر است یا «آسیب دیدن از او که قرار بوده پناهگاه باشد» (و این خودش از نمونه‌های نابِ بی‌پناهی‌ست)؟ پس ما دو گزینه داریم: ۱. بی‌پناهی، و ۲. بی‌پناهی.

مرا بشنو 4

آنچه که در میان هیاهو و شلوغی‌ها مرا وادار به توقف میکند، دیدنِ نظمِ زندگی‌ست در تمام بی‌نظمی‌ها. انگار که تمام این شلوغی‌ها، صدا‌ها، حرکت‌ها و تضاد‌ها با نخی نامرئی به یکدیگر وصل شده‌اند و در نظمی گیج‌کننده به جلو حرکت میکنند یا بهتر بگویم در نظمی نامتقارن جریانی را به جلو هدایت میکنند. این نخ نامرئی، هر‌چه که باشد و هر اسمی که داشته باشد، تمام این تصاویرِ نامنظم را کنار هم نگه میدارد. گاهی می‌ایستم و اتصالم را به نخ میبینم. سکوتی بیدار میشود و میتوانم حضورش را حس کنم. نه شعف است و نه امید. جریان است. جریانی که دوستش دارم با اینکه نمیفهممش. شاید او هم مرا نمیفهمد. در سکوت، توقف میکنم و به هر آنچه در اطرافم میگذرد نگاه میکنم. درد، گرانی، سختی، تلاش، ناامیدی، امید، هیجان، اشک، خنده، بوق، گنجشک، سبزه، ماهی، قدم‌های تند، کیسه‌های پلاستیکی. من کجای این آشفتگی و پراکندگیِ جهان اطرافم هستم، نمیدانم. تنها چیزی که میدانم این است که حضور پیدا میکنم در اتصالی نامرئی که مرا جزیی از این حال و هوا کرده است. مرا جزیی از این آشفتگیِ ظاهری مرا جزیی از تهران جزئی از ایران جزئی از مردمی که در این کشور زندگی میکنند و جزئی از اتفاقاتی که در این جغرافیا رخ میدهد. خوشحال نیستم. اما آرامم. سالها پیش تصمیم گرفتم به این جریان اعتماد کنم و به نظر میرسد اعتماد به جریان زندگی ممکن است جواب سوال‌هایم را ندهد اما قلبم را آرام میکند. من در تمام این سالها، فهمیدم که قلب آرام، تمام آن چیزی‌ست که از زندگی میخواهم. آرزوی بزرگی ندارم. همین که قلبم آرام باشد کافیست. قلبتان آرام.

مرا بشنو 5

“چند ماهی ست کارم را عوض کرده ام. تغییر که چه عرض کنم، کوبیده ام و دارم از نو می سازم؛ زمینه ی کاریِ جدید، محیطِ جدید و در یک کلام دنیایی جدید که از قضا توانایی هایی می طلبد که با آنچه تا اینجای زندگی داشته ام، فرق می کند. سه روز در هفته می آیم شرکت. اتاق مطالعه ی یک کتابخانه ی بزرگ را تصور کن با کلی میز، و البته به جای کتاب روی هر میز دو مونیتور بزرگ هست و پارتیشن بندی های کوتاه که کمی فضای شخصی برایت دست و پا می کند. از اولین روزهایی که وارد این محیط شدم جای مورد علاقه ام یکی از میزهای کنار پنجره بود که اگر صبح ها زود برسم و خوش شانس باشم، می توانم پشتش بنشیم، لپ تاپ را روشن کنم و مثل آلیس رسما وارد سرزمین عجایب شوم. گوشه ای که معمولا می نشینم علاوه بر وجودِ پنجره ای بزرگ و امکانِ دیدنِ فضای بیرون، یک ویژگی دیگر هم دارد؛ درونگراترها این سمت را انتخاب می کنند. حدود ظهر است و مشغول کارم که صدای بلند حرف زدن و خنده ی چند نفر از جایی حوالی وسطِ سالن می آید. چند زنِ میانسال دارند بلند بلند حرف می زنند و صدای خنده ی از ته دل یکی شان ذهنم رو مشغول می کند. چه خوب است که از ته دل می خندد و آن هم در محیط کار! چه ماجرایی را این طور سرخوشانه به پشیزی گرفته اند؟ چند وقت می شود از این تجربه ها نداشته ام؟ مرد جوانی که معمولا پشت میز من می نشیند هنوز ماسک می زند و گاهی صدای نفس هایش می آید. امروز هم موقع ناهار صدای خنده های ریزش می آمد. حدس می زنم چیزی روی تلفن همراهش می دیده و وقت استراحت را این طور می کشته! آخرین روز کاری هفته است. مرد جوانی با جاروبرقی آمده و دارد از انتهای سالن و پشتم، زمین را جارو می کند. صدای جاروبرقی شادم می کند، دلم برای روزهایی که توی خانه جا گذاشته ام تنگ شده. کی فکرش را می کرد دلتنگِ روزمرگی های قبلی ام شوم؟ آدمیزاد موجود عجیبی ست!” : م. ع. برشی از #کیک_زندگی یک دوست. به همین زیبایی و به همین سادگی.

مرا بشنو 6

این جهان، آن جهانی نیست که فکر می‌کردیم. حتی آن جهانی که بعد از تغییر باورهایمان فکر می‌کردیم آن را شناخته‌ایم هم نیست. این جهان یک وضعیتِ همیشه شکننده‌ی غیرمنصفانه است ‌که اغلب اوقات، شرور‌ترین یا بیمارترین آدم‌ها تصمیمات بزرگش را می‌گیرند. این جهان، جایی است پر از زیبایی‌ها ولی آکنده از شرارت. #محمود_مقدسی

مرا بشنو 7

آنقدرها هم ناممکن نیست خیلی از ما سبکِ زندگیِ خاص خودمان را نداریم. زندگیمان چهل تکّه است و خیلی وقت‌ها عاریتی. می‌دویم امّا اگر کسی بپرسد چرا می‌دوی و چرا به این طرف؟ صادق اگر باشیم، باید بگوییم: “نمی‌دانم، مگر قاعدتاً نباید به این سمت دوید؟” بعضی‌هایمان این رفتن و دویدنِ آشنا امّا نیازموده را همینطور ادامه می‌دهیم و به سبکِ زندگیِ متناسبِ خودمان نمی‌رسیم. خیلی وقت‌ها رنج می‌کشیم چون این زندگیِ مال ما نیست و در آن جا نمی‌شویم. انگار هم آنجا هستیم و هم نیستیم. بعضی‌هایمان امّا دست به آزمون می‌زنیم و در هر تجربه از خودمان می‌پرسیم این را می‌خواهم یا نه؟ اینجا حالم خوب است یا نه؟ دلم می‌خواهد این کار را ادامه بدهم یا نه؟ آن وقت آرام آرام مشغول ساختنِ سبک زندگی خودمان می‌شویم. گاهی سردرگم می‌شویم، گاهی هزینه‌هایی می‌دهیم، گاهی ناگزیریم برگردیم و دوباره انتخاب کنیم، گاهی در میانه‌ی آزمون کردن‌هایمان تغییر می‌کنیم امّا هرچه هست، حالا داریم هزینه‌ی خودمان را می‌دهیم و خانه خودمان را می‌سازیم. داریم زندگی‌ای را می‌سازیم که حتی اگر به دید دیگران غریب برسد، برایِ خودِ ما جای قرار است. کار دشواری است. خیلی‌هایمان چندان امکانش را پیدا نمی‌کنیم، خیلی‌هایمان گاهی دیر و پس از سال‌ها به آستانه‌اش می‌رسیم، گاهی آدم‌های اطرافمان چندان با آن راه نمی‌آیند‌ و گاهی ناگزیر می‌شویم روابطِ تازه‌ای برای خودمان بسازیم. امّا تا هرکجایش هم که بشود باز می‌ارزد. ما آدم‌ها نمی‌دانیم چرا اینجاییم و نمی‌دانیم تا کی اینجا می‌مانیم، امّا گمانم همه این را می‌پذیریم که اگر بشود سر جای خودمان باشیم، حالِ خودمان را بفهمیم و کارِ خودمان را بکنیم، زندگی بهتری را زیسته‌ایم. #محمود_مقدسی

مرا بشنو 8

آدم ها… آدم ها هدف نیستند، نمی شود تعیین شان کرد. وسیله نیستند، نمی شود از آنها استفاده کرد. طرح و برنامه نیستند، نمی شود آنها را ریخت. تصمیم نیستند، نمی شود آنها را گرفت. دارایی نیستند، نمی شود صاحبشان شد، مال و منال و ملک و املاک نیستند، نمی شود به نامشان زد. آدم ها موسیقی اند، نواخته می شوند، ما فقط می توانیم آنها را بشنویم. آدم ها قصه اند، روایت می شوند، ما فقط می توانیم بخوانیمشان. آدم ها شعرند، سروده می شوند ما فقط می توانیم زمزمه شان کنیم. اگر روزی دیدی که از دست آدم ها بسیار دلخوری، به این فکر کن که آدم ها را با چه چیزی اشتباه گرفته ای! آدم ها را بشنو، بخوان، زمزمه شان کن و فراموش نکن که آنها موسیقی اند، قصه اند، شعرند… #عرفان_نظرآهاری

مرا بشنو 9

سخت‌تر کردن مسیر یعنی لج. لج-باز، شخصی‌ست که مسیر‌های زندگی‌اش را سخت‌تر میکند. لج-بازی یعنی بازی با مسیرهای سختی که دیگران برای ما به وجود می‌آورند تا به آنها نشان دهیم اصلا مسیر سختی هم نبوده است. اولین قدم برای خنثی کردن لج در زندگی‌مان این است که از خودمان بپرسیم: آیا به خودم اجازه خواهم داد از مسیرها و تصمیم‌های زندگی‌ام، آرام‌تر و کم‌چالش تر گذر کنم؟ #پونه_مقیمی

مرا بشنو 10

مزاحم درد نشویم. قطع کردنِ درد هم ما را زجر کش میکند هم درد را کلافه میکند. وقتی دردی به وجود می‌آید کنارش بشینیم و اجازه دهیم کارش را بکند. شاید میخواهد حقیقتی را بگوید. شاید میخواهد ما‌ را از رویایی واهی جدا کند. شاید هم میخواهد ما را از تعصبی کور جدا کند. کار درد جدا کردن است. جدا کردن از آنچه میخواستیم و آنچه که به واقع به ما داده شده است اجازه دهیم کارش را انجام دهد، به آنچه بعد از جدا شدن از ما باقی میماند بیشتر برای زندگی مان احتیاج داریم تا آنچه که با مقاومت در مقابل درد میخواهیم نگهش داریم. #شهرزاد_رضایی مرابشنو 11 بی‌خانمانیِ انتخابی گفت: به دنبال یک راهِ گریزم؛ نه “از زندگی” که “در زندگی”. به دنبالِ جایی برای فرار از اضطرابم، فرار از غم، فرار از ملال و فرار از رنج ولی همینجا، یعنی زنده باشم امّا این احساسات را کمتر تجربه کنم. گفتم: مثلاً کجا؟ گفت: جایی که اینقدر نیاز به حل مسائل پیچیده نداشته باشد. جایی که ادم از صبح که بیدار می‌شود، مجبور نباشد به خیلی چیزها فکر کند، مجبور نباشد، برای به دست آوردن چیزها، اینقدر حالِ بد تجربه کند. جایی که زندگی نرم‌تر، آهسته‌تر و کم‌تنش‌تر باشد. جایی که وقتی خبر جنگ می‌شنوی روانت اینقدر زخمی نشود. گفتم: جایی را پیدا کرده‌ای؟ گفت: جای خاصی نه. امّا گاهی فکر می‌کنم چاره‌اش سفر کردن است. اینکه هر وقت لازم بود جای متفاوتی باشی. انگار یک‌جا ماندن، همه چیز را سخت می‌کند. زیاد که سفر بکنی، به جای اضطرابِ از دست دادن و ملالِ تکرار، مدام با چیزهای تازه‌ای روبرو می‌شوی که هیجان‌زده‌ات می‌کنند ولی الزامی برای نگه داشتنشان هم نداری. فکر می‌کنم بی‌خانمانیِ انتخابی، چاره وحشت از بی‌خانمانی است. گاهی فکر می‌کنم آدم در سفر، جنگ و آشفتگی جهان را هم بیشتر تاب می‌آورد. سکوت کردم. بی‌خانمانیِ انتخابی و تنگناهای یک‌جا ماندن، ذهنم را بدجور مشغول کرده بود. #محمود_مقدسی

مرا بشنو 12

از نامه دهم … زیبایی زندگی به غیرمنتظره بودنش ست. همیشه در عین ظاهر تکراری و روزمره اش می‌تواند به حد مرگباری غیرمنتظره باشد: مثل عشق و مرگ. و آنان زنده بوده اند که بر ترس‌ها و بر غم‌ها و افسردگی‌ها -تا آن‌جا که توانسته اند (و می دانم که گاهی چقدر این سخت و محال است)- غلبه کرده‌اند و نقشی را که در این پرده بزرگ نمایش به آن‌ها سپرده شده بود را -چه کوتاه و چه کوچک- به خوبی و به زیبایی اجرا کرده اند. آن‌ها که بر ضعف‌های روحی و شخصی‌شان آشنایند. ‌آنها که می فهمند که به حکم زندگی کردن در این جامه انسانی چقدر همیشه ضعیف و چقدر همیشه نادان اند و چقدر چیز هست که نمی‌دانند. آن‌ها که عادی اند و زندگی شان بهترین ظهور آن چیزی است که به آن باور دارند، آنان که می دانند که بی روشنایی درونی نمی توانند هیچ بیرونی را روشنایی ببخشند و آن‌ها که در رنج‌ها این جمله اپیکتتوس را می‌گویند که: «رهرو باید یاد بگیرد که چگونه نقش رنج و تلخی و غم و ناامیدی را از روحش پاک کند و چه طور از دل سوزاندن برای خودش حذر کند. او باید یاد بگیرد که مرگ و تبعید و زندان و شوکران چیست و بتواند در انتهای زندگی – اگر سهمش این‌ها شد – مثل سقراط بگوید: کریتوی عزیز! اگر این‌ها خدایان را خشنود می‌کند، بگذار سهم‌مان همین باشد…» آن‌ها رفیق -و آنانی که دوست دارند شبیه آن‌ها شوند- آن‌ها وارثان زمین و ستاره‌هایند، همان «ستاره ها که بر زمین افتاده اند» و آنان «مسکینان در روح» اند و عزیز!‌ در سخت‌ترین زمستان‌های پیش رو، چقدر خوب می شود که قلب‌هامان به گرمی قلبشان گرم شود. که سفر کنیم به آن ور دریای زمان، آنجا که تمامی غوغاها تمام شده. آن جا که حکومت‌های ستمگر و ارتش‌ها و آدم‌ها آمده اند و رفته اند و در آن بی زمانی محض،‌ همان جا که رودی از سکون و آرامش، در تسلیم و رضایت، در جریان است…

مرا بشنو 13

شور است و از دهن افتاده گفتم: دلم می‌خواهد بخوابم، زیاد، طولانی و شاید برای همیشه. گفت: افسرده‌ای؟ گفتم:نه، افسردگی را می‌شناسم. در کتاب‌ها نشانه‌هایش را خوانده‌ام. آنچه من تجربه می‌کنم افسردگی نیست، مواجهه عریان و طولانی با واقعیتِ دنیاست. من، همه داشته‌هایم را خرج کرده‌ام. زورم به این همه غم نمی‌رسد. گفت: همه‌اش که غم نیست؛ این همه چیزهای دیگر. گفتم: می‌دانم. امّا کدام غذای شورِ غیرقابلِ خوردن، همه‌اش نمک است؟ من چیزهای دیگری هم در این دنیا می‌بینم امّا آنچه این دنیا در نهایت پیش رویم گذاشته شور از رنج است، بوی خون می‌دهد، از دهن افتاده و هر لقمه‌اش دل‌آشوب است. نمی‌توانم به خوشی‌هایش دل ببندم. مدام دلم خالی می‌شود. #محمود_مقدسی

مرا بشنو 14

هر فقدانی رنگ خودش را دارد گفت: کاش می‌شد آدم سوگواری کردنو درست یاد بگیره تا هربار اینقدر بی‌دفاع نشه. گفتم: هیچ وقت اونقدری که باید یاد نمی‌گیریم. هر فقدانی، تجربه تازه و متفاوتیه. هر فقدانی رنگ خودشو داره، هر فقدانی توی دوره متفاوتی از عمرمون اتفاق می‌افته. هر فقدانی کار متفاوتی با ما می‌کنه. گفت: الان چه کار می‌کنی؟ گفتم: با جای خالیِ یک دوست خیلی عزیز توی این سن نشستم و دارم بهش نگاه می‌کنم. من هیچ وقت توی سی و هشت سالگی یک دوست نزدیک رو از دست نداده بودم. بلدش نیستم. الان هم هیچ راهی برای هضم کردنش ندارم. گفت: تیکه‌تیکه و در طول زمان هضمش می‌کنی. زندگی این شکلیه. گفتم: شاید. ولی الان حتی دوست ندارم به این فکر کنم که می‌تونم هضمش کنم. الان دلم میخواد این غم باشه و ازش مراقبت کنم. الان این غم، تنها پیوند باقی مونده بین من و اونه. فعلاً دارم تماشا می‌کنم غممو. راستش نه می‌خوام و نه می‌تونم از خودم جلو بزنم. ولی می‌فهمم. می‌دونم ترمیم از راه می‌رسه. می‌دونم همه‌‌ی زخما حتی وقتی رد بدی به جا می‌ذارن، خوب میشن. امّا الان دلم نمیخواد بهش فکر کنم. #محمود_مقدسی

مرا بشنو 15

زیستن، اصلی‌ترین معمّا است زندگی در هیچ‌کدام از آن بزنگاه‌هایی که فکر می‌کردیم‌ تمام نشد. هر بار فکر می‌کردیم‌ دیگر چیزی برای ادامه دادن باقی نمانده است. اما باز ادامه دادیم. ما ماندیم و ناگزیریِ گفتن‌ِ قصه‌ای تازه. ما ماندیم و سوگواری‌ کردن، فکر کردن، خود را از آوار گذشته بیرون کشیدن و چیز تازه‌ای ساختن. ما ماندیم و تکلیفِ پُر کردنِ زندگی با چیزی متفاوت. عجیب اینکه همین جستجوهای ناگزیر ما را با ابعاد دیگری از زندگی آشنا کردند. ما زخم بر می‌داشتیم و با این زخم‌ها، چیز‌های تازه‌ای را می‌فهمیدیم، با آدم‌های متفاوتی همدل و هم‌درد می‌شدیم و چیزهایی را که پیش‌تر در سایه بودند به تماشا می‌نشستیم. همه چیز در این دنیا عجیب است و عجیب‌تر از همه‌ی آن‌ها خودِ زنده بودن و زندگی‌ کردن؛ مسیری یک‌طرفه، مدام در حال تغییر، پر از اتفاقات پیش‌بینی نشده و همیشه ناشناختنی. #محمود_مقدسی

مرا بشنو 16

همیشه چیزی بیرون می‌ماند همیشه چیزی بیرون می‌ماند و هیچ‌گاه نمی‌توان همه چیز را با هم داشت. این، بخشِ مهمی از واقعیتِ زندگی ما آدم‌ها در این دنیا است. همیشه ناگزیریم دست به نوعی مصالحه بزنیم. یعنی یک سری چیزهای مهمتر یا “در این زمان” مطلوب‌تر را نگه داریم داخل مرز و یک سری چیزها را بگذاریم آن بیرون؛ حالا چه برای همیشه و چه برای مدّتی کوتاه. امّا هرچه هست، همیشه چیز یا چیزهای “مطلوبی” می‌مانند آن بیرون و نمی‌توانیم داشته باشیمشان. بخشی از خوشبختی ما در گرو نوع مواجهه ما با این بیرون‌مانده‌ها است؛ اینکه با آن‌ها و با خودمان در نبود آن‌ها چه می‌کنیم. مثلاً رشته تحصیلی خاصی را انتخاب می‌کنیم و بعضی از علائقمان می‌ماند آن بیرون، یا رابطه‌ای را آغاز می‌کنیم و بعضی از خواسته‌هایمان می‌مانند پشتِ در، یا رابطه‌ای را پایان می‌دهیم و بعضی چیزهای مطلوب و خوشایند را باید بگذاریم همان داخل و در را پشت سرمان ببندیم. اینکه با آن جامانده‌ها و بیرون‌مانده‌ها چه می‌کنیم، شاید گاهی حتی بیش از داشته‌های اکنون‌مان مهم است. حسرت می‌خوریم؟ ناامید می‌شویم؟ خودمان یا دیگران را سرزنش می‌کنیم؟ مدام تقلّا می‌کنیم تا هرطور شده (حتی با خودفریبی و آسیب) آن‌ها را بیاوریم داخلِ مرزهای امروزمان و … ؟ گاهی اوقات فکر می‌کنم ما برای این بیرون‌مانده‌ها به دو چیز نیاز داریم: مهارت سوگواری و هنرِ امیدواری. گاهی لازم است از هر دو آن‌ها استفاده کنیم و گاهی یکی از آن‌ها. مثلاً گاهی فقط باید سوگواری کنیم. یعنی بپذیریم آنچه بیرون از مصالحه ما قرار گرفته، هرچند مطلوب، دیگر تمام شده است. باید سوگواری کنیم و آرام آرام به دنیای بدونِ آن خو کنیم. گاهی اوقات امّا باید امید و صبر داشت. امّا نه امیدِ همراه با خودفریبی. باید امید داشت به اینکه بتوانیم زمانی امّا نه اکنون، آن بیرون‌مانده‌ها را به دست بیاوریم. وقتی می‌گویم امید، منظورم آرزواندیشی نیست. از یک جور امید فعّال حرف می‌زنم. اینکه تلاش کنی و امید داشته باشی که زمانی در آینده توانِ ساختنِ مصالحه‌ای بزرگ‌تر را پیدا می‌کنی؛ مصالحه‌ای که این چیزها هم در آن قرار می‌گیرند. چه چیزهای زیادی که زمانی فکر می‌کردم مغبونم که دیگر ندارمشان، امّا حالا آرام‌آرام دارند واردِ دنیای تجربه‌هایم می‌شوند. این را آدم در سن کم نمی‌فهمد. بعضی چیزها، از زمان تغذیه می‌کنند. یعنی هرقدر هم دور و دسترس‌ناپذیر به نظر بیایند، اگر از اشتیاقمان به آن‌ها مراقبت کنیم، دیرزمانی بر می‌گردند و قوی‌تر که شدیم، می‌شوند مال ما. مشکل امّا در مرزِ میان سوگواری و امید است؛ جایی که نمی‌دانیم باید سوگواری کنیم یا امید بورزیم و صبور باشیم. هرچه هست، از یک چیز مطمئنم: حسرت، نالیدن، خود و دیگران را متّهم کردن، خودفریبی، توهّم و تلاشِ‌ بی‌فایده و بی‌پایان برای داشتنِ همزمان همه چیز، جز ناکامی عمیق‌تر و رنجِ طولانی‌تر چیزی برایمان به ارمغان نمی‌آورد. #محمود_مقدسی

مرا بشنو 17

در جستجوی مدامِ توام در جستجوی تو در آدمها و رابطه ها در موقعیت ها و شرایط در سکوت و در هیاهو در جستجوی مدامِ توام در تمام شکست‌ها تمام ناکامی‌ها تمام اشک‌ها و لبخند‌ها تمامِ این مسیر تا به امروز درجستجوی‌ تو و در حالِ پیدا کردنِ بخش‌های بیشتری از تو. روزی که تلاش برای جستجویِ نداشته‌هایم را متوقف کردم متوجه شدم میتوانم در هر اتفاق و رابطه به “تو” نزدیک‌تر شومو تو را داشته باشم. در همان لحظه بود که فهمیدم تمام شعر‌های عاشقانه، تمام اندو‌های جاویدان برای از دست دادن های عمیق و تمام خشم‌های کشنده برای تعرض به حریم میتواند برای تو باشد. معنای به دست آوردن در عاشقانه ها برای به دست آوردن بخش‌های جدیدی از توست. معنای از دست دادن در غم‌ها، در سوگِ از دست دادنِ هویت و احترام و دوست داشتنِ توست. معنای خشم در تعرض به تو و حقوق تو و آسیب زدن به توست. درست زمانی که جستجو برای پیدا کردن و راضی نگه داشتنِ آدمها را متوقف کردم، با تو برخورد کردم. و در هر حادثه بیشتر تو را میشناسم. من در جهانی مملو از خشم و آسیب و تنهایی، قدم میزنم. اما امیدی در قلبم مرا با آدمهایی آرام‌تر، مهربان‌تر و امن‌تر آشنا میکند و این دیدار‌ها را مدیونِ پیدا شدنِ بخش‌های دیگری از تو هستم. از تمام جهان استقبال میکنم. از تمام اتفاق‌هایش، از تمام رابطه‌های بی‌سرانجامش و تمام خشم‌ها و قضاوت‌هایش. از جهان استقبال میکنم اگر در هر اتفاق تو پنهان باشی و با هر تجربه بخشی از تو را پیدا کنم. از زندگی‌ راضی ام، چون تو را به من هدیه داد و همین به من کمک میکند که هیچگاه از جستجوی تو دست نکشم. ازت ممنونم که وجود داری و در هر اتفاق خودت را به من نشان میدهی. ممنونم “خودم”. متن#پونه_مقیمی

مرا بشنو 18

منتظر نباشیم احساساتمان کمرنگ شوند. منتظر نباشیم که سوگ تمام شود. منتظر تغییر جهان درونی و بیرونی نشویم. منتظر نبودن، به ما کمک میکند بتوانیم در کنار احساساتمان رشد کنیم و از آن‌ها بزرگتر شویم. گاهی دردها قرار نیست گذر کنند، یا ما از آنها عبور کنیم. گاهی بزرگتر شدن از دردهایمان تنها راهِ تمام شدن دردها‌ست. اگر هر روز بر روی زندگی کردن تمرکز کنیم؛ روزی چشمانمان را باز می‌کنیم و خواهیم دید بزرگتر از تصمیم‌های گذشته‌مان شده‌ایم. بزرگتر از رابطه‌های قبلی‌ بزرگتر از وابستگی‌ها بزرگتر از رفتارها و واکنش‌ها بزرگتر از آزارها و رنج‌ها بزرگتر از سوگ‌ها و بزرگتر از تمام آنچه که تجربه کرده‌ایم شده‌ایم. زمانی که می‌آموزیم چطور بدون انکارِ دردهایمان، هر روز در کنارشان بیدار شویم و به زندگی‌مان اجازه دهیم جریان داشته باشد، تغییری درونی رخ خواهد داد. تغییری که آهسته اتفاق می‌افتد. تغییری که نه تنها درون‌مان را تحت تاثیر قرار میدهد که حتی کم‌کم نگاه ما را نسبت به رنج و درد هم تغییر میدهد. نتیجه ی صبور بودن با دردهایمان، سالها بعد دیده خواهد شد. روزی، شاید در یک صبح بارانی، همانطور که در حال قدم زدن و نگاه کردن به برگ‌های زردی هستید که با باد میرقصند و بر زیر پای شما آرام میگیرند، ناگهان احساس میکنید چیزی هم درون شما آرام گرفته است. آن لحظه را شاید نتوانید بنویسید یا در مورد آن صحبت کنید، احتمالا از آن لحظاتی‌ست که فقط با قلبتان میتوانید درکش کنید نه با کلمات. اما درست در همان لحظه خواهید فهمید، آنقدر بزرگ شده‌اید که تمام گذشته و آدم‌ها و تصمیم‌ها و اشتباهاتتان در درونتان آرام گرفته‌اند. درست همانطور که برگ‌ها، بر روی زمین آرام گرفته‌اند. درختان بر روی تنه‌شان آرام گرفته اند. اردک‌های پشت سرتان بر روی موج‌ها آرام گرفته‌اند، و شما در درون سرمای خیس پاییزی آرام گرفته‌اید، حال گویی همه چیز در درون یک بزرگ‌ِ نامرئی، آرام گرفته است. اکنون میدانید که بزرگ شده‌اید و از دور به آن کسی که بوده‌اید نگاه میکنید، به آن کسی که سخت تلاش میکرد فرار کند، یا منتظر فرا رسیدنِ زمان مناسبی بود که دردهایش تمام شود. به کسی نگاه میکنید که سالها پیش به او گفتید بیا منتظر نباشیم و باهم به جلو حرکت کنیم، هر روز، فقط چند قدم. و آن لحظه میدانید که تصمیم درستی گرفته بودید که منتظر هیچ چیز نماندید. نزدیک تر میشوید و به چشمان خود رنج کشیده‌تان نگاه میکنید، به سلامتی‌اش نوشیدنی‌تان را بالا میگیرید و به او میگویید: ما بزرگتر از گذشته و دردهایمان شدیم…دیدی تونستیم؟ متن #پونه_مقیمی

مرا بشنو 19

چه خوب بود اگر برای ما آدم‌ها هم آلارم شارژ می‌ذاشتن یا مثلا چراغ بنزین‌مون روشن می‌شد! طوری که قبل خاموش شدن، هشدار بده که داری تموم میشی … [] اینکه هربار برسیم به نقطه خاموش و از صفر بخوایم بیاییم بالا به باتری‌مون آسیب میزنه! [] سرخوشی مورد علاقه‌تون چیه؟ • توییتر حسام ایپکچی • تاریخ این یادداشت: ۱۴۰۲/۰۶/۱۵ • #حسام_ایپکچی

مرا بشنو 20

از مرحله‌ای به مرحله‌ی رشدِ دیگری میرویم. شاید همه شنیده باشیم که لازمه‌ی رشد، رها کردن تعلقات در زمان مناسب است. اما شاید کمتر درمورد بخش دیگری صحبت شده باشد. بخشی پر از شعف، شور و نادانستگی که در ورود به مرحله‌ی بعدی تجربه خواهیم کرد. درست است که لازمه‌ی ورود به بخش‌های جدیدتر، رها کردنِ بخش‌های قدیمی و خداحافظی با ورژن‌های قدیمی‌تر خودمان است اما لازمه‌ی تجربه کردن و به تکمیل رساندنِ مرحله‌ی بعدی، دادن یک «اجازه» به خودمان است. اجازه‌ی لذت بردن و تجربه کردنِ شوق‌ها. اجازه‌ای که بسیاری از مواقع به خودمان نمیدهیم. چون زیاد در فرهنگمان از این اجازه‌ها ندیده‌ایم! گاهی آنقدر تمرکزمان بر از دست دادن‌هاست که یادمان میرود همزمان که بخشی در ما میمیرد، بخشی دیگر آبستن جوانه‌ای نازک از ورژنی جدیدتر از ماست. آیا آنقدر شوق دیدارِ خود‌ِ جدیدمان را در مرحله‌ی جدید از زندگی‌مان داریم که نخواهیم فقط بر سوگمان تمرکز کنیم؟ مرگ، در درون خودش همیشه آبستنِ یک زندگی دوباره است. مرگ و زندگی از دست دادن و به دست آوردن اندوه و شادی اینها متضاد نیستند، اینها دوستانی مکمل و همیشگی هستند. آنجا که اندوه مهمان ماست، شادی هم نشسته فقط آرام است. و آنجا که در سوگِ رها کردنِ گذشته اشک میریزیم، شوقِ به دست‌آوردن تجربه‌ای جدید‌تر از پشت در به ما لبخند میزند. فقط گاهی لازم است به خودمان اجازه دهیم، در را باز کنیم. حتی با احساس گناه، حتی با اندوه و حتی با چشمانی اشک‌بار. و این را بدانیم اشک ریختن و خندیدنِ همزمان، دیوانگی نیست و فقط خبر از گذر میدهد. گذر از یک مرحله به مرحله‌ی رشد دیگری. آیا تا به حال در مرگ به زندگی‌تان سلام کرده‌اید؟ متن #پونه_مقیمی

مرا بشنو 21

حرکت کردن به سمت تغییر دادنِ مسیر زندگی از تغییر دادن‌های کوچک در خودمان شروع میشود. مسیر‌های زندگی تغییر میکنند وقتی انتخاب آدمهای اطرافمان، رشته‌ها و علایق‌مان، شهر‌ها و کشورهامان، سبک لباس پوشیدنهامان‌، غذا خوردن و حتی استراحت کردن‌هایمان تغییر میکنند. هر زمان که بخش بسیار کوچکی در ما تغییر کند، بخش‌های بزرگتر آرام آرام در طول زمان تغییرات چشمگیری میکنند. تغییرات کوچک هر روزه، تغییرات بزرگ ما در چند سال آینده هستند. از کنار تغییرات کوچک هر روزه‌مان بی تفاوت عبور نکنیم. این تغییراتِ کم‌رنگ و اندک، به توجه و تشویق هر روزه‌ی ما نیاز دارند. با تغییرات کوچکمان خلوت کنیم و آنها را به رسمیت بشماریم. متن #پونه_مقیمی

مرا بشنو 22

تکه‌هایی_از_یک_کل_منسجم #خداحافظی ۱ از ۶ _ خداحافظی آمادگی می‌خواهد. #پونه_مقیمی #مرا_بشنو ۲۲

مرا بشنو 23

تکه‌هایی_از_یک_کل_منسجم #خداحافظی ۲ از ۶_ ما برای خداحافظی احتیاج به زمان داریم . #پونه_مقیمی

مرا بشنو 24

تکه‌هایی_از_یک_کل_منسجم #خداحافظی ۳ از ۶ _ ما ناگهان خداحافظی نمی‌کنیم . #پونه_مقیمی

مرا بشنو 25

تکه‌هایی_از_یک_کل_منسجم #خداحافظی ۴ از ۶ _ حرف‌های ناگفته می‌تواند خداحافظی را شروع کند. #پونه_مقیمی

مرا بشنو 26

تکه‌هایی_از_یک_کل_منسجم #خداحافظی ۵ از ۶ _ حرف‌های ناگفته می‌تواند خداحافظی را شروع کند. #پونه_مقیمی..

مرا بشنو 27

#تکه‌هایی_از_یک_کل_منسجم #خداحافظی ۶ از ۶ _ در رابطه‌های راه دور احتمال خداحافظی بیشتر است #پونه_مقیمی

مرا بشنو 28

به تنهایی گرفتارند مشتی بی پناه اینجا مسافرخانه ی رنج است یا تبعیدگاه اینجا غرض رنجیدن ما بود از دنیا، که حاصل شد مکن ای زندگی عمر مرا دیگر تباه اینجا برای چرخش این آسیاب کهنه ی دل سنگ به خون خویش می غلتند خلقی بی گناه اینجا نشان خانه ی خود را در این صحرای سردرگم بپرس از کاروان هایی که گم کردند راه اینجا اگر شادی سراغ از من بگیرد جای حیرت نیست نشان می جوید از من تا نیاید اشتباه اینجا تو زیبایی و زیبایی در اینجا کم گناهی نیست هزاران سنگ خواهد خورد در مرداب ماه اینجا #فاضل_نظری #مرا_بشنو ۲۸

مرا بشنو 29

ترمیم نشدن و ته کشیدن تکرار آسیب بدونِ ترمیم، یعنی فرسایش. خیلی وقت‌ها رابطه‌ها در نتیجه همین فرسایش تمام می‌شوند. جایی که یکی یا هر دو طرف رابطه بارها فکر کرده‌اند که مشکلی بوده و تمام شده، امّا هربار زخمی ترمیم‌نشده باقی مانده است و با رسیدن آسیب بعدی، زخمی روی زخم نشست. آخرِ کار، این زخم‌ها، رابطه را به لباس نخ‌نما و فرسوده‌‌ای تبدیل می‌کنند که تنِ تنهایی هیچ کدام از طرفین را نمی‌پوشاند. هر تنش یا دعوایی، هر پرخاش یا بی‌اعتمادی‌ای، هر تخلیه خشم یا بدبینی‌ای، نیاز به ترمیم دارد‌. ابتدای رابطه می‌توان ولخرج بود و از روی آن‌ها پرید چون رابطه جانِ زیادی دارد. امّا کمی بعد، رمقِ اشتیاق‌های آغازین که رفت، صدای مفاصلِ فرسوده‌ی رابطه بلند می‌شود. امّا ترمیم یعنی چه؟ یعنی رنجش دیگری را دیدن، درباره احساسش از او پرسیدن، حق دادن، به قدر نیاز از فکر و احساس خود گفتن، بدون افراط جبران کردن و برای درست شدنِ چیزها و از میان رفتن رنجش، دیگری را هل ندادن. ترمیم یعنی بدانی که اگر خشمت را خالی کردی، دیگری برای خاموش کردنش بهایی داده و آن بها را از روانِ خودش یا از توش و توان رابطه برداشته است. ترمیم یعنی بدانی پول رابطه محدود است و اگر جایگزین نشود، تمام می‌شود. آدم‌ها حتی اگر زور هم بزنند، وقتی ته بکشند نمی‌توانند در یک رابطه بمانند. ترمیم یعنی رابطه به ناگزیر زخمی می‌شود امّا حواسم به زخم‌هایش هست تا جانش را نگیرند. #محمود_مقدسی

مرا بشنو 30

گاهی دلم می‌خواهد برای همه‌ی چیزهای ازدست‌رفته سوگواری کنم. ولی بعد می‌بینم که هر کدامِ آن چیزها، حس‌ها و زخم‌ها تبدیل به چیز دیگری شده‌اند. حس‌های عمیق و معصومانه‌ام درباره دنیا و آدم‌هایش به لایه‌های متفاوتی از تجربه‌های زیسته تبدیل شده‌اند که نمی‌گذارند مدام اشتباه کنم. عاطفه‌ام درباره دوستی‌ها و صمیمیت‌های پیوست‌شده به رابطه‌های قدیمی، به نگرشی متفاوت تبدیل شده که اجازه می‌دهد هر دوستی را با نقاط تاریک و روشن بیش‌تری بپذیرم و در مقابل تغییر آدم‌ها منعطف‌تر باشم. زخم‌هایم از آدم‌های هرز و رهگذرهای نماندنی را هم به باورهای تازه‌ای تبدیل کرده‌ام که هر چند مثل چینی‌های بندزده، ترک خورده‌اند اما مراقبم هستند. به جز این چیزهای ازدست‌رفته، چیزهایی هم هستند که ازدست‌نرفته‌اند و شکل‌شان عوض نشده؛ مثل زخم‌های بزرگ، دل‌شکستگی‌ها، آسیب‌های فراموش‌نشدنی که احتمالاً برای سوگواری مناسب‌ترند. ولی همین که ازدست‌نرفته‌اند و قالب عوض نکرده‌اند آدم خیال می‌کند که تا همیشه وقت دارد که بهشان رسیدگی کند. آدمیزاد خوش‌خیال. • #نعیمه_بخشی

مرا بشنو 31

گفتم که چرا دورتر از خواب و سرابی … گفتی که منم با تو ولیکن تو نقابی … فریاد کشیدم تو کجایی ، تو کجایی گفتی که طلب کن تو مرا تا که بیابی چون همسفر عشق شدی ، مرد سفر باش هم منتظر حادثه ، هم فکر خطر باش هر منزل این راه، بیابان هلاک است هر چشمه سرابی ست که بر سینه ی خاک است در سایه ی هر سنگ اگر گل به زمین است نقش تن ماری ست که در خواب کمین است در هر قدمت خار ،‌ هر شاخه سر دار در هر نفس آزار هر ثانیه صد بار گفتم که عطش می کشدم در تب صحرا گفتی که مجوی آب و عطش باش سراپا گفتم که نشانم بده گر چشمه ای آنجاست گفتی چو شدی تشنه ترین ،‌ قلب تو دریاست گفتم که در این راه ،‌ کو نقطه ی آغاز گفتی که تویی تو ، خود پاسخ این راز شعر از اردلان سرافراز

مرا بشنو 32

من لعیام. و این روزا اینگونه به نظاره‌ی زندگی نشسته‌ام: زندگی چنگی به دل نمی‌زنه، گویا میخواهم با معنا دادن به زندگی، به اشکال مختلف خطِ خشکِ زمانِ را با آگاهی و در سفری برای شناخت خودم، آبستن کنم. ۳/۴/۳۰

مرا بشنو 33

این‌بار که جنگجوی درونت از میدان پیکار روزگار برگشت، محکم در آغوشش بگیر، پیشانی‌‌اش را ببوس و از او بپرس: حالا چگونه‌ای؟ حالا که محکم پای من و دردسرهای جهان من ایستاده‌ای و تا مرز خستگی مفرط می‌جنگی تا من روی پای خودم بایستم و سرم را در نهایت غرور بالا بگیرم. حالا که در سخت‌ترین تنگناهای روزگار، به یاد تو می‌افتم و دلم قرص می‌شود. حالا که افتخار می‌کنم به اینکه اگرچه گاهی شکننده، کم‌طاقت و ضعیف می‌شوم، اما جنگجویی درون من هست، که به وقتش همه چیز را جبران می‌کند. سراغی از جنگجوی درونت بگیر. به جسارتش نگاه نکن! شجاع‌ترین قلب‌ها گاهی؛ آسیب‌پذیرترین احساسات جهان را دارند. #نرگس_صرافیان_طوفان

مرا بشنو 34

آموختن و آزمودن دیگر آن حساسیت قبل را نداریم. فوران اطلاعات با ما این کار را کرده. «غنای اطلاعات، فقر توجه آورده.» هربرت سایمون‌ به درستی از این فقر یاد می‌کند. در این غوغای داده و محتوا، آزمودن را پابه‌پای آموختن پیش بردن، هنر است. بیاموزیم اما آموخته‌ها را مصرف کنیم. چنین سوالاتی کمک‌کننده‌ هستند: مصداق این موضوع در زندگی من چیست؟ چه مثالی برای این گزارهٔ درستی که خواندم، به ذهنم می‌رسد؟ این دانش در کجای زندگی‌ام کاربرد دارد؟ ‌ آیا این گزاره درست است؟ در چه مواقعی؟ در ارتباط با چه افرادی؟ و در آخر، با پرسیدن چنینی سوالاتی، مدام این حکمت سقراطی را به خود یادآور شویم که: «زندگی نیازموده، ارزش زیستن ندارد.» ناهید عبدی